Sabah kalkar kalkmaz başlamıştı yine: “Geç kalmak üzeresin. Madem kalkmayacaktın neden alarmı 7’ye kurdun? Tam dört kere erteledin. Kahvaltı yapmana zaman kalmadı. Bugün de bilmem kaç kalori olan poğaçadan yemek zorundasın. Haline bak. Günden güne kilo alıyorsun, popon kocaman oldu” diye söylendi acımasızlıkla. “Yeter! Başladın gene sabah sabah” dedim. Ona uzun uzadıya cevap vermemeyi öğrenmiştim çünkü karşılığı misliyle gelirdi.

Usanmadan eleştirirdi, yargılardı. Bazen o kadar canım yanardı ki, hıçkırıklara boğulurdum. O gene de şefkat duymazdı ama aslında benim iyiliğimi düşündüğünü biliyordum.

“Bir duş al en azından, yüzün de çok soluk adeta ceset gibisin. Biraz makyaj yap. Bu arada ‘duygu ifadesi çizgilerin’ fazla derinleşmiş, kırışmışsın yani” dedi alayla. “Ha ha ha! Çok komik” derken aslında haklı olduğunun farkındaydım. Sorumsuzluğumun, tembelliğimin, beceriksizliğimin ve pek çok şeyin yanına bir de ‘yıllar’ ekleniyordu.

“Sunumu da aklından geçir. Yeterince hazır olmadığının farkındasın değil mi? Hani erken kalkıp, son bir kez gözden geçirecektin? Onun yerine yarım saat daha geç kalktın.” Kızgınlığım; çaresizliğe ve kendime acımaya dönüşüyordu. Durmadan kendimi savunuyordum: “Çok yorgunum ve biliyorsun sevdiğim adamdan ayrılalı henüz bir hafta oldu. Birazcık sevecen, anlayışlı, şefkatli olamaz mısın? İnsanım sonuçta!” Dudaklarım titremeye başlamıştı ancak ağlamayı göze alamazdım. Şiş gözlerle giremezdim toplantıya. Hem berbat görünürdüm hem de zayıf düştüğümü görmek için can atanları sevindiremezdim. “Show must go on, canım. Yıl sonu yaklaşıyor. Patrona anlat istersen bunları ki, performans değerlendirmende göz önüne alsın” deyip, beni onayladı. Aylardır haftada en az altı gün çalışıyordum. Kazara pazar günü ofise gelemediysem, evde bilgisayar karşısında işimin başındaydım. En sonunda sevgilim de dayanamayıp, terk etti.

Nihayet evden çıkabildim ve toplantıya son anda yetiştim. Ama şıllığın vıdı vıdısı hiç bitmedi: “Erken kalkabilseydin, hız yapmak zorunda kalmazdın. Ceza yemekle kalmadın, en az 15 dakikayı polisle tartışırken kaybettin salak!” dedi.

Neyse ki sunum beklediğimden iyi geçti. Dinleyenler ayakta alkışladı. Ama şıllığın fısıltıları hiç eksilmemişti. Belki fark edilmemişti ama çok fazla hata yaptığımı ben biliyordum. Dil sürçmelerimin beni aptal durumuna düşürmediğini umdum. İçimdeki endişe ve güvensizliği göstermemek için takındığım gülümsemeyi silip, odama gittim. Tabii ki kaltak her zaman olduğu gibi benimleydi. Ne kadar daha hata üstüne hata yapmaya devam edeceğimi, ne zaman kendimi düzelteceğimi sordu. Bana yol göstermesini istedim. Artık onunla kavga edecek halim kalmamıştı.

“Bak, sana hak ettiğin sıfatları söyleyeyim” diyerek devam etti: “Tembel, sorumsuz, beceriksiz, yaşlı, çirkin, şişko, bakımsız, geçimsiz. Masanın üzerinde geri dönmediğin mesajlara bakarsan vefasızı da ekleyebiliriz. Kavgacı, sahte,…” devam ederken susmasını istedim, haykırdım. Daha fazla eziyet etmemesini istedim ondan. Nefes almakta güçlük çekiyordum. Midemin ve ciğerlerimin yandığını hissediyordum. Bana bu kadar acımasız davranmaması dışında bir şey diyemedim. “İstediğin bu değil miydi?” diye sordu.
Yüzüne bakabilmek için çekmeceyi açtım, küçük makyaj aynamı çıkardım. Aynadaki Ben’in korku dolu, incinmiş, yorgun; bütün gün bizzat kendim tarafından hakaret edilmiş, aşağılanmış, utandırılmış zavallı haline baktım.

Benim, benden başka düşmana ihtiyacım yoktu.

Betül Varol

<div class="social4i" style="height:82px;"> <div class="social4in" style="height:82px;float: left;"> <div class="socialicons s4twitter" style="float:left;margin-right: 10px;"><a href="https://twitter.com/share" data-url="https://dergi.kuraldisi.com/sillik/" data-counturl="https://dergi.kuraldisi.com/sillik/" data-text="Şıllık" class="twitter-share-button" data-count="vertical" data-via=""></a></div> <div class="socialicons s4fblike" style="float:left;margin-right: 10px;"> <div class="fb-like" data-href="https://dergi.kuraldisi.com/sillik/" data-send="true" data-layout="box_count" data-width="55" data-height="62" data-show-faces="false"></div> </div> <div class="socialicons s4plusone" style="float:left;margin-right: 10px;"> <div class="g-plusone" data-size="tall" data-href="https://dergi.kuraldisi.com/sillik/"></div> </div> </div> <div style="clear:both"></div> </div> <p><img class=" wp-image-4669 alignleft" src="https://dergi.kuraldisi.com/wp-content/uploads/sites/4/2018/11/IMG_1734-1-e1541663085321-225x300.jpeg" alt="" width="117" height="156" srcset="https://dergi.kuraldisi.com/wp-content/uploads/sites/4/2018/11/IMG_1734-1-e1541663085321-225x300.jpeg 225w, https://dergi.kuraldisi.com/wp-content/uploads/sites/4/2018/11/IMG_1734-1-e1541663085321.jpeg 480w" sizes="(max-width: 117px) 100vw, 117px" />10 Eylül 1971’de Eskişehir’de dünyaya geldi. İlk, orta ve lise eğitimini memleketin değişik köşelerinde; yüksek öğrenimini ise İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde tamamladı. Çeşitli şirketlerin insan kaynakları departmanlarında çalıştı ve gene insan kaynakları alanında serbest denetçi ve danışman olarak görev aldı.</p> <p>Kendi yolunda ilerlerken en büyük tutkusunun, özellikle gençlere yollarını ararken rehberlik etmek olduğunu keşfetti ve koçluk eğitimleri aldı. Bir koç ve eğitim danışmanı olarak çalışmalarını sürdürürken NLP eğitimi alarak yetkinliğini geliştirmek için geldiği Kuraldışı’nda, önce “BEN” olunması gerektiğini fark etti. Tüm Yaşam Okulu ve PİKİ eğitimlerini tamamladı.</p> <p>Eğitime olan tutkusunu, Yaşam Okulu’na duyduğu aşkla birleştirerek Kuraldışı’nda asistan olmaya karar verdi. Saim Koç ve Nil Gün’ün rehberliğinde Yaşam Okulu eğitmeni olma yolunda ilerlerken, profesyonel koç olarak kariyerini sürdürmekte ve Kuraldışı Dergi için yazılar yazmaktadır.</p> <p>Aldığı diğer eğitimler: ICF Onaylı Koçluk Eğitimleri (Sola Unitas), Eğiticinin Eğitimi (Anadolu Üniversitesi), Etkili İnsanın Yedi Alışkanlığı (İDEA), Değişim Yönetimi (İDEA), Zaman Yönetimi (İDEA), REIKI (Third Eye, DUBAI) ve mesleki eğitimler.</p>